345 Scrub Jay Way

Het weer : zonnig
Aantal genomen foto’s : 80
Totaal aantal foto’s : 132

Gisteravond toen we aankwamen waren we te moe om het huis werkelijk op waarde te schatten. Maar wat is dit een prachtig huis. Wat een ruimte, wat een luxe. Een van de eerste dingen die wel in me op kwam was :”je zal het maar schoon moeten houden!!”. We hebben vijf slaapkamers. Yentle en Solange hebben ieder een eigen slaapkamer boven. Wij (Kenneth en Jacqueline) slapen ook boven en Corrie en Bert slapen samen beneden. We hebben allemaal een eigen badkamer al moeten Yentle en Solange hem wel delen. (wat een leed, wat een leed).
Dit is de woonkamer

Hier slaapt Yentle

Hier slaapt Solange

Hier slapen Kenneth en Jacqueline

Hier slapen Corrie en Bert

Dit is de tweede woonkamer en keuken

Dit is het zwembad

Dit is de voorkant van ons huis

Dit is de achterkant van ons huis

Na een razendsnel bezoekje aan de Publix (zeer dichtbij) hebben we vanmorgen lekker ontbeten en zijn de kinderen daarna met opa en papa in het zwembad gegaan. Wat een feest. Solange heeft zich als doel gezet dat ze elke dag met opa gaat oefenen zodat ze aan het eind van de vakantie kan zwemen. Het zou me nog niets verbazen ook
Daarna zijn we om een uur of elf richting de WalMart vertrokken. Met maar één auto want Kenneth en ik hebben een 7-zitter gekregen en dat gaat prima. De terugweg werd echter wel een probleem want toen kwamen de boodschappen en andere zaken er nog bij.
Wat je daar allemaal al niet kopen zeg!

Gelukkig hadden ze bij Richard en Patricia nog ruimte op de achterbank zodat Yentle met hun mee kon rijden. Toen ging alles er goed in en konden we weer op huis aan. Lekker relaxen want we zijn toch wel moe hoor. Vanmorgen waren Mam en ik weer heel vroeg wakker (om 4 uur!!!) dus echt veel fut hebben we even niet. Lekker aan mijn blog werken is ook heerlijk ontspannend. De kinderen hebben het ook even rustig aan gedaan en om 16:00 uur weer een duik in het zwembad genomen. Dit keer in het zwembad van de buren.

Om half zes gaan we in de auto om lekker te gaan eten. Niemand heeft er eigenlijk fut voor maar dat was nou eenmaal het plan en avondeten zat niet bij de boodschappen. Het zou niets bijzonders zijn. Bij de Publix hadden we een chinees gezien dus dat zou wel goed komen. Staan we voor de deur zien we dat het geen chinees restaurant is maar een afhaalchinees. Hebben we daar toch lekker voor gekozen. En het was heerlijk, echt heerlijk. Dat gaan we waarschijnlijk nog wel een keertje herhalen.

Het is nu kwart over acht en ik zit hier nog alleen in de woonkamer. Iedereen is al richting zijn mandje gegaan want de verwachting is toch dat we morgenochtend weer verschrikkelijk vroeg wakker zullen zijn. Maar ik moet toch nog even aan deze blog werken. Ik vind het zelf veels te leuk.
De blog sluit ik af met iets heel leuks
Een verslag van de dag van twee meiden:

Woensdag 22 april 2009: De vliegreis

Het weer : zonnig
Aantal genomen foto’s : 52
Totaal aantal foto’s : 52

Vlucht 1 : UA 947
Vertrek Amsterdam : 12:40 (precies op tijd)
Aankomst Washington : 14:45 (6 uur terug)

Vlucht 2 : UA 715
Vertrek Washington : 17:50 (45 minuten vertraging)
Aankomst Orlando : 19:50

Na een perfect verblijf in het vd Valk Hotel
bij Schiphol vertrokken we vanmorgen om 8:40 uur met de bus naar Schiphol.
Daar wachtte ons helaas niet zo’n warm welkom door een stewardess van United Airlines. We wisten dat we niet zulke beste zitplaatsen hadden en ons was geadviseerd om vroeg naar Schiphol te gaan omdat we daar vast dan nog wel wat konden schuiven. We waren dus ook ruim op tijd op Schiphol maar die stewardess was totaal niet aardig. Ze kon er absoluut niet warm of koud van worden dat mijn drie jarige alleen naast een vreemde kwam te zitten. Later bleek ook dat zij ons was vergeten de groene visa kaart en de blauwe kaart te geven. Gelukkig konden we beide oplossen in het vliegtuig. Daar bleek ook dat er meerdere mensen geen groene kaarten hadden gekregen. Er waren meer mensen de dupe van haar vriendelijke bui. Maar gelukkig vond diegene die nu naast Solange zat het ook onbegrijpelijk dat er niet naar kleine kinderen werd gekeken en die wilde best van plek ruilen. Daardoor kon Solange naast Yentle zitten en zat ik aan de andere kant van het gangpad.


De groene kaart konden we gelukkig nog in het vliegtuig verkrijgen en die heb ik daar ingevuld. All’s well thats ends well!
Het eten was niet slecht maar de drank was heel matig. In het eerste uur kregen we twee keer drinken maar daarna werd het alleen nog maar aangevuld met een bekertje water. De tweede keer dat we wat te drinken kregen aangeboden nam ik een kopje thee. Tenminste dat dacht ik. Dat was gewoon koffie vermond als thee. Wat was die donker en bitter zeg! En dat terwijl ik alleen van hele lichte thee houd.
Tijdens de vlucht was er weinig turbulentie. We hebben wat gewiebeld maar dat mag geen naam hebben. De landing was een heel ander verhaal. Wat ging dat te keer zeg. Je had twee kleuren mensen. Er waren mensen die spierwit wegtrokken en er waren mensen die een beetje groen begonnen te zien. Beide spreekt voor zich over de landing.
Door de douane ging vrij snel. Geen probleem. Gelukkig ook niet met het kinderschaartje wat Yentle in haar etui had gestoken. Daar kwamen we op het vliegveld achter en toen was het al te laat om er nog wat aan te doen. We konden het natuurlijk weggooien maar ik wilde het avontuur wel aangaan. En wat blijkt…..twee douane controles deden er totaal niet moeilijk over.
Washington is een groot vliegveld en het was toch nog een stevig stukje lopen naar Gate D16. Even de benen strekken. We hebben even snel wat eten gekocht bij Subway (heerlijk broodje) en een Obama Dollar bij een souvenirwinkel. Leuke aandenken. Ik ben toch van plan om nog wat meer van Obama te kopen want ik ben wel fan van hem. Die man probeert toch een heleboel te veranderen. Of het hem gaat lukken is een ander verhaal maar hij probeert het tenminste.
Al gauw konden we aan board van ons tweede vliegtuig. Die was een stuk kleiner.

Nu zaten we met zijn alle op één rij. Drie stoelen links en drie stoelen rechts. Dat het vliegtuig klein was vond ik geen probleem maar die rare enge geluiden wel. Meerdere keren kwam er een geluid van onderen vandaan wat geen vertrouwen in het landingsgestel gaf. Maar ik moet zeggen dat de landing helemaal vlekkeloos is gegaan. Veel beter dan de eerste landing. De stewardessen in het tweede vliegtuig waren trouwens ook een attraktie op zich zelf. Ze waren heel aardig hoor, geen kwaad woord daarover. Maar wat waren ze oud!!! De mannen begonnen spontaan te klagen dat ze zoveel mooi schoon op Schiphol hadden zien lopen maar dat was in dit vliegtuig ver te zoeken. Ook was er een stewardess die was duidelijk niet van plan geweest om vandaag naar haar werk toe te komen want wat had die een grote schoenen aan. Veels te groot. Deze waren ongetwijfeld bedoeld dat als we te water waren gekomen dat ze als reddingsboot konden fungeren. We hebben er zo om gelachen.
Wat ook heel leuk was, we werden herkend. Achter ons tijdens het boarden van de tweede vlucht stond een gezin en die herkende ons van de blog. De vrouw hield zelf geen blog bij maar vond ze heel leuk om te lezen. Ze zaten ook dicht bij ons in het vliegtuig en de opmerkingen vlogen over en weer. Toch gezellig! Ze hebben ook een villa gehuurd hier in Sandy Ridge misschien zien we elkaar nog wel een keer. Al is het best wel groot hier.

De laatste vanuit Nederland voor deze maand

Nog heel even gauw de laatste up-date vanuit nederland. Afgelopen vrijdag kreeg ik nog van Teo te horen dat we weer een ander huis hebben. Er bleken problemen te zijn met de internetverbinding. Aangezien wij juist internetverbinding wilden hebben moesten ze dit oplossen en hebben ze dat gedaan door ons in het geheel drie huizen te verplaatsen. Als het goed is schuiven we drie huizen naar links op. We zitten nu in het huis links naast de gele stip (zie foto bij "vandaag nog maar drie weken wachten) Volgens Teo maakt het helemaal niets uit wat betreft het huis want qua indeling is deze gelijk.
Ach, op dit moment maakt het me allemaal niet zoveel meer uit. Ik heb nu wel andere zaken aan mijn hoofd,zoals: Zit alles in de koffers, ben ik niets vergeten, nog de laatste wasjes, en daardoor ook de laatste strijk, ben ik écht niets vergeten, nog even stofzuigen, koelkast kontroleren dat straks de dingen niet een eigen leven gaan ontwikkelen, de kamers nalopen dat alles opgeruimd is, als ik maar niets vergeten ben..... Yentle is naar school en Solange naar de peuterspeelzaal. Ik heb even mijn handen vrij om de laatste puntjes op de i te zetten.
En natuurlijk weet ik ook best dat ze in Amerika winkels(!) hebben en dat alles wat ik vergeten ben ik vast daar wel kan kopen!!!! Maar het gaat mij meer om de papieren bevestigingen (tickets) ed. die we al hebben gekregen, onze paspoorten, en al dat andere geneuzel. Dingen die je niet zo snel kan vervangen. Elke keer als ik mijn tas nakijk dan zie ik het weer allemaal zitten en ben weer gerustgesteld.....tot een uur later wannneer ik het voor de zekerheid nog even nakijk. Zenuwachtig, IK? Helemaal niet!

Vanmiddag gaat het feest voor ons beginnen. We halen de meiden op uit school en dan gaan we richting Amsterdam voor onze overnachting in het vd Valk Hotel. Ben zo benieuwd. Ik vind het een leuke manier van het inluiden van de vakantie. Morgenochtend geen stress in het verkeer. Heerlijk!
Op dit moment worden nog even al mijn ramen gezeemd door de glazenwasser dus die zijn ook nog lekker schoongemaakt. Helemaal fijn. Een schoon huis achterlaten vind ik toch wel heel belangrijk hoor.
Mensen, dit is het laatste stukje vanuit Nederland. Het is echt de bedoeling om alles bij te gaan houden maar als er een dagje tussen komt te zitten dan moeten jullie het me maar vergeven hoor. Dan was ik toch een beetje moe

Wat gaat de tijd toch snel.

De laatste week gaat beginnen. Wat is die tijd toch snel gegaan. Als je nu terug kijk naar de dag dat we besloten om naar Amerika te gaan en vandaag dan is de tijd omgevlogen. Ik moet zeggen dat ik enorm genoten heb van de planning vooraf. Elke keer kreeg ik al zo’n vakantiegevoel daarvan. Ik was er niet dagelijks mee bezig maar toch vaak genoeg. De laatste week gaat nu in. De koffers beginnen nu vorm te krijgen wat betreft de spullen die we mee willen nemen en ook de kinderen zijn nu druk bezig met hun lijstjes. Yentle tracht alles op te schrijven al valt dat niet mee wanneer je in groep 3 zit en nog niet weet hoe alles geschreven moet worden. Sinds zij in groep 3 zit vind ik trouwens de Nederlandse taal een stuk ingewikkelder geworden. Hoe moet je het allemaal uitleggen en verklaren. Dat er een verschil bestaat tussen één o en twee oo. Maar als je oor wilt schrijven dat je toch zo “oor” moet schrijven en niet “or”. Terwijl als je de regels hanteert die zij wordt aangeleerd dat ze dan helemaal gelijk heeft. Zo kloppen er zoveel dingen niet en dat valt me steeds meer op. Ik zou graag ook met iets helderder willen komen dan: “ik weet het ook niet waarom ze daar toch twee o’s gebruiken terwijl je ze niet uitspreekt. Ik heb er geen verklaring voor!” Maar genoeg over mijn problemen over de Nederlandse taal. Binnenkort zullen we die taal voor een aantal dagen toch een stuk minder praten.
Solange haar lijstje bestaat niet maar die gaat ervan uit dat als je het maar vaak genoeg tegen je moeder zegt dat het dan vanzelf wel goed gaat komen. En ook daar heeft ze geen ongelijk in. Ik probeer wel grenzen te stellen hoor want niet alles van haar lijstje past gewoonweg in de koffer. Het leek haar bijvoorbeeld ook een leuk idee om haar fiets mee te nemen. Daar heb ik toen maar even een lijn getrokken. Sorry maar helaas. Het was een leuk idee maar dat zit er niet in. Ze mogen allebei een handtrolly (die je als handbagage mee mag nemen) met speelgoed of andere zaken meenemen en als die vol is of aan zijn gewicht zit dan is het klaar!

Het contact met Pieter penpe in the usa-juni2009 is nu wat "ge-upgraded". We hebben afgelopen zaterdag voor het eerst telefonisch met elkaar gepraat. Dat is toch heel grappig als je iemand totaal niet kent. Maar het ijs was héél snel gebroken want wat is die man (en Petra op de achtergrond) een bron van informatie. Het was een heel gezellig gesprek en doordat je één dezelfde interesse hebt hadden we genoeg gesprekstof. Ik heb nu al heel wat vragen aan hem gesteld, per telefoon en per mail, waar ook heel duidelijk en uitgebreid antwoord op is gekomen. Op sommige vragen weet hij zo één, twee, drie zelf geen antwoord maar daar wordt dan heel snel op terug gekomen. Ik ben heel blij dat ik via deze log met hun in contact ben gekomen want ik weet nu zoveel meer over Amerika.

Nog twee weken te gaan

De tijd gaat toch nog best snel, zeker als je zoveel afspraken nog hebt staan. Ik ben van de week begonnen met de koffers. Een aantal zaken zijn al ingepakt en ook de jurken heb ik vacuum gezogen. Het ziet er wel goed uit, ik hoop alleen niet dat ze helemaal stijf gekreukeld zijn want dan kan ik nog mijn lol op. We hebben nu gekozen voor 6 koffers meenemen en een sporttas. Wel hebben we heel goed gekeken naar de maten van de koffers want we willen toch ons aan de magische grens van 158 cm houden. Ik heb er over gelezen in de blog van Michael kerst in florida en ook het een en ander gevonden bij United United bagage en verenigdestaten.info . Ook de topic maat van de koffers bij Orlando tips liegt er niet om. Wij gaan in ieder geval het risico niet nemen. Het kan heel goed zijn dat er amper naar onze koffers gekeken wordt maar voor de off-chance dat we iemand aan de balie hebben staan die om wat voor reden aan de verkeerde kant van het bed is opgestaan nemen we gewoon het juiste formaat koffers mee. We hadden er gelukkig al twee van onszelf en we konden bij mijn schoonouders en bij mijn vriendin ook een paar regelen. Twee koffers kunnen gelukkig in twee andere koffers en ook die sporttas gaat in een koffer mee op de heenweg, dus we hoeven op de heenreis maar met vier koffers te sjouwen. Ik ben zo benieuwd hoeveel ik mee terug zal brengen. Zal ik het allemaal nodig hebben? Die sporttas komt in ieder geval van pas want daar kunnen we onze handdoeken en dergelijke in doen als we daar naar een waterpark of naar Clearwaterbeach gaan. Ook kunnen we daar de jurken in verstoppen als de meiden naar hun afspraak gaan in de Bibbidi Bobbidi Boutique. Dat willen we tot op het allerlaatste een verrassing houden.